De muur.

Maskers! Wanneer zet jij je masker op? Werd er aan me gevraagd. 

 

Het is voor mij misschien niet helemaal een masker maar een muur die erg stevig om mij heen staat, een muur van dik beton met een ijzeren legering. Dus die niet omver te duwen was laat staan af te breken. Ergens in mijn jongen jaren ben ik die muur gaan bouwen bij ieder moment van dat ik zelf gekwetst werd door mensen, ouders, familie en vrienden onbewust of… dat deed er niet toe. Ieder moment dat ik mijzelf bloot gaf en dat ik dan weer werd gekwetst werd de muur alleen maar dikker en hoger. Zo kon ik overleven want uiteindelijk was mijn muur zo hoog en dik dat ik ook geen enkele hulp van wie dan ook wilde. Ik kon het zelf wel want dat had het verleden wel bewezen. Ik kon het beter alleen doen dan kon ook niemand mij kwetsen. 

Achter mijn muur was ik veilig en niemand kon mijn hart meer raken. Alleen… het was wel heel erg stil aan deze kant van de muur. Ik voelde me ontzettend alleen in mijn eigen wereld met vrienden, familie en kennissen die ik niet in de buurt van mijn hart liet komen. Alleen mijn man en kinderen liet ik binnen. Alle liefde die ik in mij had kon ik geven aan mijn gezin. Zij zagen hoe ik me echt voelde en wat ik echt wilde. Toch voelde het alleen zijn zwaar voor me. Die muur begon steeds meer tegen mij aan te leunen en werd alleen maar zwaarder alleen ik kon de muur toch niet zomaar afbreken als ik dat zou doen dan…… en dat wilde ik echt niet en ik bleef lopen met deze muur ondertussen kwamen er steeds meer klachten. Wel van die kleine klachten zoals schouder pijn, hoofdpijn, allergieën, een paar burn-outs, tot ik op mijn opleidingen voor coach vooral met mezelf bezig moest zijn en daardoor aardig mezelf tegen kwam. 

Mijn droom om voor mezelf te beginnen begon met iets heel akeligs dacht ik en in het begin gaf ik alleen wat ik toe lied maar al snel kwam daar toch meer verandering in. Mijn muur brak iedere dag een stukje af. Echt niet ineen keer maar beetje bij beetje kwam er meer licht en lucht. Ik ben blij dat ik mezelf heb toegelaten om de muur stukje bij beetje af te breken. Iedere dag een stukje. Mijn muur is al een heel eind naar beneden. De muur is ook niet meer zo heel erg dik. De muur zal er soms nog wel eens zijn omdat het ook mijn overlevingsstrategie was alleen ik heb nu wel zelf de keus om mezelf te laten zien! 


 
Lekker hooggevoelig